Volvo 240T – Latająca cegła z grupy A.

Volvo 240T często pozostaje w cieniu swoich rywali z grupy A, takich jak BMw M3, Ford Sierra RS500, czy też Nissan Skyline GTR R32, pomimo że było jednym z pierwszych uczestników tejże grupy. W tamtym okresie Volvo było przedmiotem żartów ze względu na swoją stylistykę nadwozia, do której odnoszono się jako “Latająca Cegła”, bądź nazywano “Dzielnym Szwedem”. Pora przypomnieć sobie historię modelu 240T.

Gdy w 1981 roku Volvo zaprezentowało swój model 240 z turbodoładowanym silnikiem, utworzył się wówczas nowy segment rynku dla szwedzkiego producenta. 240 Turbo było kwintesencją możliwości marki – produkowane przez nią auta były nie tylko bezpieczne i trwałe, lecz także szybkie i bardzo dobrze się prowadziły. Dzięki doładowaniu silnik B21ET o pojemności 2.1- litra generował 155 KM, co przekładało się na osiągi na poziomie 9 sekund do setki oraz prędkość maksymalną w okolicach 195 km/h. Taki wynik uplasował Volvo na podium, jeżeli chodzi o najszybsze seryjnie produkowane samochody kombi na świecie.

Aby móc uczestniczyć w grupie A samochód musiał m.in. oferować co najmniej cztery siedzenia, zmieścić się w kategorii wagowej względem swojej pojemności silnika. Dodatkowo w celach homologacji ze względu na przepisy serii wyścigowych konieczne okazało się wyprodukowanie 500 tzw. W rezultacie powstało Volvo 240 Turbo Evolution, a w lipcu 1983 roku auta przeszły na terenie Stanów Zjednoczonych inspekcję homologacyjną. Samochody od pierwotnej wersji różniły się kilkoma rozwiązaniami technicznymi, które miały na celu poprawienie osiągów auta. Zamontowano większą turbinę, zmodyfikowano systemy kontroli silnika oraz Water Turbo Traction – unikalny, opracowany i opatentowany przez Volvo natrysk wody na intercooler.

W 1984 r. 240 Turbo zaliczyło pierwsze starty we wspomnianej na wstępie wyścigowej grupie A. Volvo odpowiadało za dostarczenie niezbędnych części oraz doskonalenie konstrukcji auta, natomiast w samych zawodach startowały wówczas niezależne zespoły wyścigowe. Pierwszy rok startów zamknięto bilansem 2 zwycięstw. Szwedzi Ulf Granberg oraz Robert L. Kvist zwyciężyli w wyścigu serii ETC w belgijskim Zolder, zaś ich rodak Per Stureson zajął pierwsze miejsce w zawodach na torze Norisring w pierwszym sezonie w DTM. Volvo nie spoczęło na laurach i w 1985 roku powołało dwa fabryczne zespoły wyścigowe. Założono, że silna konkurencja między nimi oraz zespołami BMW, czy Rovera spowoduje dalszy rozwój projektu. Zespół Swiss Eggenberger Motorsport występował w stawce ETC pod nazwą Volvo Dealer Team Europe. Kierowcami byli Szwed Thomas Lindström, Sigi Müller Jr. z Niemiec Zachodnich, Włoch Gianfranco Brancatelli oraz Belg Pierre Dieudonné.  Drugim zespołem w serii ETC był szwedzki Magnum Racing, zaś kierowcami byli Ulf Granberg, Anders Olofsson oraz Ingvar Carlsson. 

Dodatkowo, zespół IPS Motorsport wystawił swoje Volvo w serii DTM. Per Stureson otrzymał nowy, samochód, w którym poprawiono zdolności trakcyjne oraz podniesiono moc. “Latające cegły” musiały stawać w szranki z konkurencją, która stosowała znacznie większe, 3,5-litrowe jednostki napędowe. W wyścigowym Volvo montowano z kolei turbodoładowany silnik, o podniesionym do 1,5-bara ciśnieniu doładowania. Zastosowano aluminiową głowicę, kute tłoki, tuleje cylindrowe oraz wał korbowy, a także stworzony specjalnie dla tego modelu system wtrysku K-Jetronic. W rezultacie auto osiągało ok. 300 KM mocy i mogło rozpędzić się do 260 km/h.
Zewnętrzne elementy poszycia, takie jak maska, czy drzwi zostały wykonane z cieńszego metalu w celu obniżenia wagi. Tylna oś została odchudzona o 6 kg, w układzie hamulcowym zamontowano 4-tłoczkowe zaciski oraz wentylowane tarcze. Dzięki specjalnemu systemowi szybkiego tankowania auta, można było napełnić 120 litrowy bak wysokooktanowym paliwem w około 20 sekund.

Volvo 240 Turbo

Dzień 13 października 1985 roku jest znaczącą datą w historii Volvo i ich startów w sporcie motorowym, gdyż po finałowym wyścigu na portugalskim torze Estoril Volvo zdobyło tytuł mistrza serii ETC. Po zwycięstwie na Estoril zespół Lindström/Brancatelli zanotował łącznie 6 zwycięstw w 14 wyścigach. Natomiast w Niemczech Per Stureson zwyciężył w serii DTM po jednym zwycięstwie oraz pięciokrotnych lokatach na podium. Doskonałe wyniki święciły także Volvo startujące w wyścigach samochodów turystycznych w Finlandii, Portugalii oraz Nowej Zelandii (LINK)

Końcowe zwycięstwo mogło jednak nie mieć miejsca, gdyż Volvo w trakcie sezonu przechodziło perturbacje związane z homologacją auta, a FISA wszczęła postępowanie mające na celu wykluczenie Volvo z udziału w mistrzostwach. FISA kwestionowała powstanie 500 egzemplarzu samochodów ewolucyjnych i zażądała od Volvo listy klientów, do których trafiły owe pojazdy. Po dłuższym oczekiwaniu na odpowiedź ze strony Volvo – lista ostatecznie się pojawiła i wskazywała na szwedzkich odbiorców. Pomimo kontrowersji z tym związanych FISA ostatecznie oddaliła zarzut i dopuściła Volvo do kontynuowania uczestnictwa w cyklu wyścigów. 

w 1985 roku Volvo 240 Turbo odniosło sukces w szkockim czempionacie, natomiast tutaj krótki wycinek relacji z wyścigu w Bathurst (Australia) i rywalizacja z BMW 635CSi
 
 
W 1986 roku Volvo kontynuowało przygodę z wyścigami korzystając z ewolucji modelu 240 Turbo dysponującego mocą 380 koni i wyposażoną w kontrolę trakcji. Jednakże Szwedzi nie byli w stanie powtórzyć sukcesu z ubiegłego roku, finiszując za plecami BMW i Rover’a. Następnie kierownictwo Volvo podjęło decyzję o zamknięciu oddziału Volvo Motorsport i wycofaniu się z wyścigów, a nieliczni prywatni kierowcy ścigali się nadal do końca lat 80-tych swoimi uturbionymi “cegłami”.